Klnę się na wszystkie ateistyczne świętości literatury, że jest na co czekać: Löwenherz nie ustępuje siłą swoim dwóm poprzedniczkom, pozwala również zrozumieć, w jakim sensie trylogia Helfer stanowi nieoczywistą, ale spójną całość. Ostrzegam też jednak, że będzie płakane: to, jak mi się zdaje, najsmutniejsza część cyklu.
Dla wielu z nas książką zeszłego, a może i jeszcze poprzedniejszego roku była Hałastra Moniki Helfer, która w pięknym przekładzie Arkadiusza Żychlińskiego ukazała się nakładem wydawnictwa Filtry. Cieszyliśmy się nieskończenie tym czułym hołdem, jaki austriacka pisarka złożyła rodzinie swojej matki, tytułowej „hałastrze”.