Ostatni tegoroczny odcinek cyklu o twórcach, których prawa autorskie przechodzą do domeny publicznej, należeć będzie do Jana Adama Maklakiewicza. Określić go mianem kompozytora, to zdecydowanie za mało. Ale gdyby z jego licznych aktywności trzeba było wybrać tę najważniejszą, byłaby to właśnie kompozycja.
Naszym opiekunem był Peter Sjökvist, bibliotekarz w Dziale Zbiorów Specjalnych opiekujący się starymi drukami, jednocześnie adiunkt na Wydziale Lingwistyki i Filologii Uniwersytetu w Uppsali, specjalizujący się w łacinie nowożytnej, autor licznych publikacji. Peter współpracuje z polskimi starodrucznikami od lat, przede wszystkim z Pracownią Starych Druków Biblioteki Uniwersyteckiej w Poznaniu, której przedstawiciele cyklicznie wyjeżdżają do tego niewielkiego szwedzkiego miasta, aby rejestrować pojezuickie książki wywiezione z poznańskiego kolegium w 1656 r.
Trudno w to uwierzyć, ale jeden z największych kompozytorów w całych dziejach muzyki, Johann Sebastian Bach, spośród ponad tysiąca swoich dzieł mógł oglądać wydanych drukiem zaledwie kilka procent z nich. Głównie tych, które publikował własnym nakładem, jak powstałe w latach 1726-1741 zbiory Clavier-Übung z muzyką na instrumenty klawiszowe, mające stanowić materiał dydaktyczny (o bezcennych walorach…
Drugą niewymierną korzyścią była możliwość wysłuchania bardzo wielu kompozycji należących do kolekcji; są to utwory bardzo piękne, mogące zachwycić współczesnych słuchaczy. O ile bibliotekarz katalogujący książki może przeczytać te, które są dla niego interesujące lub dostępne, to bibliotekarz katalogujący dawne rękopisy muzyczne ma niewielką szansę usłyszeć zapisane w źródłach utwory w profesjonalnym wykonaniu. Schola Cantorum Basiliensis i jej studenci sprawili, że było to możliwe; wykonania te były zachwycające!